Monday, April 4, 2016

कृष्ण

कृष्ण


कसल्या त्या वेदना,
आता सुखाचा घास दे!
गंध-मिश्रित पाणी नको,
तुझे तिखट खड्ग दे!

गाभा-यातील ज्योत नको,
आता संपूर्ण प्रकाश दे!
कुठलीच आरती नको आता,
तुझे चक्र-सुदर्शन दे!

कुठलेसे घाव-वार,
आता निरव शांती दे!
कबुतरांचे थवे नको,
तुझा पेटला अंगार दे!

खूप झाले दूत-शांती,
आता काहीसे "कृष्ण" दे,
प्रस्ताव कुठलेच नको,
तुझे रुद्र-महा दे!


हिमांशु डबीर
०५-एप्रिल-२०१६

Tuesday, October 13, 2015

नेहा....

एक कविता माझ्या मेव्हणी साठी 

 

खूण


Sunday, July 5, 2015

आदरांजली

आदरांजली

गेलास निघून तु ठेवून आठवांचा सागर
माय
(तुमची) आक्रंदते बाबा, दु: झाले अपार!

आस वेडीच राहिली, उरला दैवाचा कैवार
येईल
 कोणी "अवधूत" अन् करेल प्राण पुरस्कार!

असे कुठे घडते का, नकळे पुण्याईचे सार
वाटले
 होते आहे, बळ कुंकवाचे थोर!

नाहीच उमगली नियतीची चाल अन् घाव
पहाडाची
 छाती तुमची, पडला तिथेच वार!

राहिलो मागे आम्ही, गेलात निघून पैल-पार
दिसाल
 तरी कधीतरी, आईच्या डोळ्यांचा नलगे थांग!


हिमांशु डबीर
-जुलै-२०१५
अभिजीत मित्रातुझ्या वडिलांना हि माझी आदरांजली!

Thursday, January 1, 2015

शांत झोपेत अचानक्

शांत झोपेत अचानक् जाग आली होती,
सर पावसाची कोसळत होती!
चिंब अंगांगचिंब आसमंत,
चिंब सृष्टी चिंब न्हाली होती,
पाणी वाढताना उमगलेपातळी दारांत आली होती!
शांत झोपेत अचानक् जाग आली होती

घाबरा मी हिला म्हणालो
अगं पाणी घरांत घुसले,
थैमान घालतो पाउसती धावली...
काही आणायालामी ही धावलो,
सापडेना काहि... आता...
मंत्र सूर्य म्हणू...
शांत झोपेत अचानक् जाग आली होती...

धांडोळा मग मंत्रांचा
सपाटा उच्चारवांचाकुठला मंत्रयंत्र कुठले,
शांत स्त्ब्ध अंतरंग सारे ,
पाणी घरात त्यात तरंगे संसार!
हि शोधते काहि.. अजूनहि...
चिडूनरडूनभांडूनथकून...
शांत झोपेत अचानक् जाग आली होती...

स्वप्नच होते सारेतरी पाणी आले होते,
चिंब पावसाने तरी सारे कुठे भिजले होते!
असेच व्हायला नको होते
स्वप्नातल्या पावसाने.. खरे खरेच 
भिजवायला हवे होते!
शांत झोपेत अचानक् जाग आली होती...


हिमांशु डबीर

वेडंच होते ना ते...!

वेडंच होते ना ते...! कि होते प्रेम आपुले!
तो अर्ध-उध्वस्त कट्टा,
तो फेसाळणारा सोडा,
तो मोरपंखढापलेला,
तो सुगंधी एकांततुझ्यापासून चोरलेला!
वेडंच होते ना ते...! कि होते प्रेम आपुले!

वेडंच होते ना ते...! कि होते प्रेम आपुले!
ते बेधुंद वारे,
ते मनसोक्त फिरणे,
ती मौनातली भांडणे,
ते लडिवाळ स्पर्शकधी नकळत तर कधी मुद्दामलेले!
वेडंच होते ना ते...! कि होते प्रेम आपुले!

शब्दांमधून उमलणारी तू आजही 
जुन्या कवितांतूनही  भेटत राहतेस,
मोरपिसांतून झळाळणारी तू आजही
कृष्ण-सावळ्या मेघांतूही पाझरत राहतेस!
मनगाभा-यात दरवळणारी तू आजही
सोनचाफ्यातून उमलत राहतेस!
वेडंच होते ना ते...! कि होते प्रेम आपुले!

वेडंच होते ना ते...! कि होते प्रेम आपुले!



हिमांशु डबीर

Monday, December 29, 2014

मला काहीच कसे स्मरत नाही!

आठवतो का तुला,
तो अर्ध-उध्वस्त कट्टा,
तो फेसाळणारा सोडा,
तो मोरपंखढापलेला,
तो सुगंधी एकांततुझ्यापासून चोरलेला!
मला काहीच कसे स्मरत नाही!

आठवते का तुला,
ते बेधुंद वारे,
ते मनसोक्त फिरणे,
ती मौनातली भांडणे,
ते लडिवाळ स्पर्शकधी नकळत तर कधी मुद्दामलेले!
मला काहीच कसे स्मरत नाही!

शब्दांमधून उमलणारी तू आज 
जुन्या कवितांतूनही  भेटत नाहि,
मोरपिसांतून झळाळणारी तू आज 
कृष्ण-सावळ्या मेघांतूही पाझरत नाहि!
मनगाभा-यात दरवळणारी तू आज
मनाच्या जळमटातही का सापडत नाहि!
मला काहीच कसे स्मरत नाही!

हिमांशु डबीर